' . '>>Insert Image<< '; } else { print '
' . '' . '>>Insert Image<<
'; } } // The popup needs some CSS and javascript in the head of the page function ib_print_insert_image_head() { print ' '; } // Add actions to call the function add_action('admin_head', 'ib_print_insert_image_head'); if ($ib_use_hack) { add_action('edit_form_advanced_buttons', 'ib_print_insert_image_link'); } else { add_action('admin_footer', 'ib_print_insert_image_link'); } // ex: set tabstop=3: ?> DE KRONIEK van LEX KROON » Zoekresultaten » fafie

Pagina's

Archief

Pagina's

Meest recente berichten

Recente reacties

DE MAGIE VAN DE KUIP

april 20th, 2010

FEYENOORD EN DE MAGIE VAN DE KUIP

(Copyright Voetbal International)

De afbeelding “http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:3ueTsAzTfJw8GM:http://www.google-earth-wereld.nl/stadions/stadion_feyenoord_de_kuip_01.jpg” kan niet worden weergegeven, omdat hij fouten bevat.

 

Ontboezemingen van een Feyenoord-fan

Wie ter wereld komt op Rotterdam-Zuid, onder de rook van De Kuip, raakt besmet met het Feyenoord-virus. De imposante voetbaltempel werkt als een magneet op de bewoners van de wijk. Mijn eerste bezoek aan het stadion dateert uit 1945, ter gelegenheid van de bevrijdingsfeesten. Al lijd ik met mijn 68 jaar aan Alzheimer Light, de beelden staan mij nog helder voor de geest.

In 1946 mocht ik met mijn vader mee naar de wedstrijd van 'Feijenoord' tegen Curacao, waar doelman Hato in het doel stond. (Hij plukte spectaculair de bal met een hand uit de lucht.)  Feyenoord won voor 65.000 toeschouwers met 2-1 Ik was verkocht, voetbal en Feyenoord in het bijzonder, greep me en heeft mij nooit meer losgelaten.

Het kan geen toeval zijn dat zowel Mario Been als Leo Beenhakker, ook onder de rook van De Kuip zijn geboren en getogen. Leo woonde op de Urkersingel, op 300 meter afstand van de Bonaventurastraat, waar zowel Mario als Henk Duut vandaan komen. Ertussen liep de Pleinweg, waar de eerste full time manger, Guus Brox, woonde. 

Een straat verder, in de Polslandstraat, woonde John Heikamp, de eeuwige reserve achter Moulijn. Op de Dordtselaan woonde de andere stand in voor Coentje, 'Pingel' de Kreek, waar ook Feyenoords administrateur Phida Wolff gehuisvest was. In de Resadastraat woonde Ab Fafie, de linksback en latere trainer van Feyenoord.

Evenwijdig aan de Dordtselaan loopt de Mijnsherenlaan, waar Cor Veldhoen en Gerrit Hol opgroeiden. In Tuindorp Vreewijk woonden Gerard Kerkum (aan de Mare) Hans van der Hoek (Olmendaal), Gerard van der Korput, bijgenaamd Opoe, vanwege zijn getaand, verweerd gezicht. (Groene Hilledijk) en Bram Panman aan de Boogjes, vlakbij de woning van Richard Dombi, de wonderdokter c.q. trainer, aan de Leede.

De legendarische voorzitter, Cor Kieboom (1901), bewoonde een herenhuis aan de Dordtsestraatweg, richting Barendrecht, het gedeelte dat tegenwoordig Pascalweg heet. (Alle bovengenoemde straatnamen bevinden zich op Zuid)

Zonder iemand iets te kort te willen doen, durf ik te stellen dat Kieboom Feyenoord groot heeft gemaakt. Afkomstig uit Raamsdonkveer, verhuisde de kleine Cor met de familie naar Rotterdam-Zuid. In die tijd trokken veel mensen uit Brabant en de Zuidhollandse eilanden naar de Maasstad. Cor Kieboom had slechts de lagere school doorlopen, maar zich door avondstudie opgewerkt tot een gewaardeerde boekhoudkundige kracht, die uiteindelijk procuratiehouder werd bij de rederij waarvoor hij werkte.

De streng gelovige Rooms Katholieke Kieboom huwde in 1924 Kathrina (Kitty) van Herk, afkomstig uit de Afrikaanderbuurt, waar in 1908 Feyenoord werd opgericht. Er werden vier zoons en een dochter uit dat huwelijk geboren. In 1926 werd hij 2e penningmeester bij Feyenoord.

Kieboom vond dat hij als procuratiehouder niet genoeg verdiende, waarop hij in 1932 Kolenhandel C.R.J. Kieboom oprichtte, gelegen aan de Binnenhaven. Hier heeft hij zijn fortuin verdiend, zij het niet geheel ongeschonden. In november 1944 werd hij tijdens zijn werk getroffen door een Britse vliegtuigbom. Hij raakte ernstig gewond en hield er een verminkte rechterhand aan over.

Inmiddels had Kieboom het in juli 1940 tot voorzitter geschopt. Jarenlang had hij zich samen met de toenmalige voorzitter, Van Zandvliet, sterk gemaakt voor de bouw van stadion Feyenoord. (1937)

In zijn vrije tijd deed hij veel aan liefdadigheidswerk. Hij was voorzitter van de 'armenstichting' Sint Vincentius en zat in het kerkbestuur van de Heilige Kruisvindingkerk, gelegen aan de voet van de luchtbrug bij het stadion. Op zondagmorgen zat hij aldaar op de eerste rij (voordat hij naar De Kuip ging) en kon niet anders dan papiergeld in het collectemandje gooien, terwijl andere gelovigen soms een zinken kwartje of zelfs knopen offerden.

Enkele uren later passeerde een jongeman, Leo Beenhakker genaamd, die kerk en verschafte zich toegang tot De Kuip met een… zinken kwartje!

Leo Beenhakker hierover bij zijn zoveelste terugkeer in De Kuip: "Ik ben een echte Feyenoorder, maar ook professional, voetbaltrainer. Je moet wel dóór, je kunt in dit vak nooit 45 jaar bij Feyenoord werken. Simpel. Maar moet ik bewijzen dat ik Feyenoorder ben? Kom op, ik ben hier geboren en getogen. Ik was zeven jaar toen ik op X voor een  zinken kwartje achter de goal stond. En als mijn vader overgewerkt had, mocht ik voor twee kwartjes op Y. Om het beeld compleet te maken; ik verhuis straks naar een appartement op Zuid, vlakbij de Kuip. Mooi hè? Is dat bewijs genoeg?'"

Kieboom was een gewiekst zakenman. Bekend is dat hij zich sterk maakte voor de invoering van het betaalde voetbal. Het aantrekken van Coen Moulijn (fl. 25.000) en Cor van der Gijp (fl 18.000) getuigt van zijn koopmanschap. Hoewel sociaal bewogen, was hij niet scheutig met betalen. Moulijn en Van der Gijp hebben nooit veel meer dan een veelvoud van hun aankoopbedrag verdiend bij Feyenoord. Kieboom vond dat zij het een eer moesten vinden om voor de club te mogen spelen. Henk Schouten maakte hierover de grap: "Wij kregen ons geld in een loonzakje, gemaakt van uienpapier. Na opening kreeg je spontaan tranen in de ogen."

Mevrouw Kieboom daarentegen, reed in schril contrast met de soberheid van haar man, in een Amerikaanse slee, een groene Ford Edsel. Gekleed in een dure bontjas bracht zij haar zoons naar school op de Bree (vlak bij het stadion). Pal naast die school woonde Gerard Cox, ("Feyenoord-supporter ben je niet voor de lol) die later als columnist van de Feyenoord-krant, week in, week uit, een ware hetze tegen Ajaz voerde. Door die haatzaaierij kan de slag bij Beverwijk indirect op zijn conto worden geschreven. De opbrengst van de Feyenoord-krant belandde in de zakken van Jan D. Swart. (D. staat voor Dagobert)

Kieboom bleef voorzitter van de stadionclub tot 1967. Een ernstige maagaandoening noopte hem het kalmer aan te gaan doen. Desondanks zag men hem nog jarenlang in een oude Volkswagen rondrijden. Daarmee bezorgde hij bejaarden en hulpbehoevenden een maaltijd, onder de noemer: Tafeltje Dekje.

Vlak na de Tweede Wereldoorlog werd Feyenoord toch redelijk amateuristisch bestuurd. De catering tijdens wedstrijden bestond uit een paar houten tafels onder de tribunes. Men kon daar koffie en broodjes kopen. Tevens kwamen er lieden met presenteerbladen bedekt met een rood-wit geruite theedoek croquetten op de tribune verkopen, die inmiddels koud waren geworden. "Krokets" riepen deze venters.

Inmiddels was ik in 1955 lid van Feyenoord geworden en kon met een lidmaatschapkaart van Vak P, via een trucje (iemand gooide, desgevraagd, een kaartje in een luciferdoosje naar beneden) op de Eretribune komen, waarna het kunst was om vlak voor het einde van de wedstrijd de bestuurskamer binnen te glippen, alwaar echte, warme croquetten gratis werden uitgedeeld. Het bestuur werd afgeschermd door een paar met palmen gevulde plantenbakken.

Nadat Jaap van der Leck als trainer werd aangesteld, van zowel het eerste elftal als de jeugd, vroeg ik hem, of ik de komende thuiswedstrijd naast hem op de bank mocht zitten om met de 8-mm camera van mijn vader te filmen. Geen punt. Zodoende heb ik twee wedstrijden van Feyenoord, zij het zeer gebrekkig, op het celluloid kunnen vastleggen. Dug outs waren er nog niet. De bank was er zo een zoals ook in gymnsatieklokalen werd gebuikt. Naast Van der Leck zat alleen reserve doelman Theun van Pelt op de bank. De spelers liepen onbeschermd vanuit de kleedkamer het veld op.

Op 23 augustus 1959 gaf Eddy Pieters Graafland tijdens Feyenoord – Sparta Wim van der Gijp, voor de lol, een zogenaamd knietje onder zijn kont. Arbiter, de selfkicker Leo Horn, ook wel de 'kattenmepper uit Bentveld' genoemd, kende, geheel ten onrechte, Sparta een strafschop toe. Dat werd het enige doelpunt van de wedstrijd. Horn heeft na afloop moeten rennen voor zijn leven. Hierop werd in de komende wedstrijden de loop van de kleedkamers naar het veld afgeschermd door dranghekken, in de volksmond alras tot het Leo Horn-pad gedoopt. Niet veel later werd de eerste Coen-tunnel aangelegd.

Voordien werd het stadion 's zomers ook gebruikt voor speedway-wedstrijden. De houten staantribunes achter de doelen en langs het veld werden dan verwijderd, waarna de baan werd opgespoten met rode sintels, die tijdens de races tot op de eerste ring belandden. Grote held in die tijd was Henk Steeman. Oudere Rotterdammers roepen nog wel eens, wanneer iemand met zijn brommer keihard om de hoek komt aanscheuren: "Henk Steeman in de bocht…"

Eenmaal is er zelfs een bokswedstrijd gehouden in De Kuip. In augustus 1947 stonden de legendarische Bep van Klaveren en Luc van Dam tegenover elkaar in de ring. Van Klaveren, inmiddels 40 jaar oud, won de match, zij het op een Crooswijkse straatvechters manier. Vanuit een gebukte houding kwam hij pardoes overeind, waarbij hij verdekt een kopstoot uitdeelde. Van Dam moest hevig bloedend de strijd opgeven.

HET ONSTAAN VAN HET TOTAALVOETBAL

Voor de Tweede Wereldoorlog stelde het bestuur van Feyenoord voornamelijk Engelse trainers aan, die onder de hoede van een keuzecommissie de opstelling bepaalden. Dat veranderde in 1935 toen Richard Dombi werd aangetrokken. Feyenoord wis inmiddels verhuisd van het Afrikaanderplein naar de Kromme Zandweg, hoek Dordtsestraatweg.

Rotterdam heeft, zoals bekend, ernstig geleden onder de oorlog 40 – 45, maar heeft de komst van de 'Hongaarse wonderdokter' Dombi, indirect aan de Duitsers te danken. 

DIE WIENER FUSSBALLKNABEN

Hoewel in veel publicaties aangeduid als Hongaar, was Richard Dombi, evenals Ernst Happel, een geboren Wiener. Dombi was zijn bijnaam, hetgeen 'kleine eminentie' betekende. Hij werd in 1888 ingeschreven in de burgelijke stand, als Richard Kohn, zoon van joodse ouders. (Kohn, Kahn en Cohen zijn verbasteringen van het Hebreeuwse woord voor priester)

Dombi heeft wel voor een club in Budapest gespeeld, en is evenals Ernst Happel, ook voor het nationale elftal uitgekomen, hoewel Happel een betere voetballer moet zijn geweest. Zijn kennis van de geneeskunde, gevoegd bij zijn voetbalopleiding, maakte hem tot een all round trainer. In Oostenrijk en Hongarije werd, zowel voor als na de Tweede Wereldoorlog, prachtig voetbal gespeeld. Kort, vernuftig combinatiespel werd tot kunst verheven. Denk aan het Weense Wunderteam met Ernst Happel en later aan het Hongaarse nationale elftal met Ferenc Puskas, Hidegutti c.s.

Op 44-jarige leeftijd (1932) leidde Dombi het door hem getrainde Bayern Munchen voor het eerst in de geschiedenis naar het landskampioenschap. (Van Gaal eat your hart out0 Bayern was geen joodse club, maar had buiten een joodse voorzitter, veel joodse leden.

In die tijd kwam een Oostenrijker, Hitler genaamd, aan de macht in Duitsland. Adolf hield niet van voetbal en al helemaal niet van joden. Hij voerde de rassenwetten in. Zijn landgenoot Dombi vluchtte naar Zwitserland. Men heeft in de loop der tijden van Hitler een Duitser gemaakt, van Beethoven een Oostenrijker, van Dombi een Hongaar.

Ernst Happel werd gedwongen lid te worden van de Hitletjugend. Geen schande overigens, daarna kon men nog altijd paus van Rome worden, of de Europa Cup 1 winnen.

De Wiener Fussball Knaben, Dombi en Happel, spraken beiden gebrekkig Nederlands, een soort koeterwaals, maar hebben desondanks Feyenoord het betere voetbal bijgebracht.

Bij zijn komst in Rotterdam (1935) trof Dombi een behoorlijk team aan. Denk aan spelers las Puck van Heel, Bas Paauwe, Jan Linssen, plus doelman Adr van Male. Toch was Feyenoord al zeven jaar geen kampioen geworden. Dombi leidde de club zowel in '36 als in '38 naar de landstitel. De Kuip werd in maart 1937 geopend. Inmiddels had Dombi zijn eerste 'wonder' verricht. Internationel Leen Vente, die voor Neptunus speelde, raadpleegde Dombi wegens vele blessures. De kundige Dombi wilde Vente wel behandelen op voorwaarde, dat hij daarna voor Feyenoord kwam voetballen.

EEN WONDERZALF

Dombi behandelde blessures met een 'wondersmeersel'. Op de geblesseerde knie of enkel wikkelde hij, heel strak, een gaasverband. Hierop smeerde hij zijn 'geheime zalf', verwarmd tot 80 graden celsius. Jarenlang heeft hij het recept geheim gehouden, maar vlak voor zijn dood leerde hij Feyenoords verzorger Gerard Meijer het brouwsel te bereiden.

De 'wonderdokter' mengde o.a. moeilijk te verkrijgen, zuivere rubberolie met paraffine. (Paraffine is een mengsel van koolwaterstoffen dat door hoge verhitting uit aardolie wordt verkregen) Hij bracht het mengsel aan de kook,en stond daarna urenlang in een pan te roeren. Het goedje werd gloeiend heet op het verband aangebracht en bleef nog heel lang goed op temperatuur, waardoor de wamte tot diep in het te behandelen weefsel kon doordringen. Achteraf gezien was het geen uitvinding van de erudiete Dombi zelf. De Romeinen pasten tweeduizend jaar geleden al deze hitte-therapie toe. Hoe dan ook, het werkte wonderwel. Gerard Meijer vond het te tijdrovend. Die had geen zin om halve dagen in een pannetje te roeren.

 WONDERBAARLIJKE GENEZINGEN

Zo kon het gebeuren dat Leen Vente het eerste Feyenoord-doelpunt in De Kuip scoorde. Dombi verliet in 1939 Rotterdam, keerde in het seizoen '51 – '52 terug, zonder succes overigens. Hij zou na enige omzwervingen, hij trainde o.a. het Dordtse Emma (met de Van der Gijp-clan) nog een seizoen Feyenoord trainen. (1955 -1956) Bij Emma had hij Cor van der Gijp leren kennen. Cor raakte ernstig geblesseerd en… Richard Dombi ging hem behandelen. Hij bezocht Cor dagelijks, zelfs toen hij al naar Rotterdam Zuid was verhuisd. Dombi fietste toen iedere naar Dordtrecht en sprak Cor moed in. Hetzelfde gebeurde als met Leen Vente. Dombi 'genas' Cor van der Gijp en haalde hem over voor Feyenoord te komen spelen.

Cor van der Gijp speelde 233 wedstrijden voor Feyenoord en scoorde daarin 177 keer. Persoonlijk vind ik hem de beste spits/middenvoor aller tijden. Anderen denken eerder aan Ove Kindvall, maar die verzaakte nog wel eens, bij modderige of bevroren velden, terwijl Cor van der Gijp altijd en overal scoorde.

De Tweede Wereldoorlog heeft ons land, Rotterdam in het bijzonder, veel schade berokkend. Na de bevrijding was de kas bij Feyenoord, net als nu, totaal leeg. Administrateur Phida Wolff was op 11 november 1944 bij een razzia opgepakt en naar Duitsland getransporteerd. Maanden na de oorlog keerde hij terug en mocht van voorzitter Kieboom zijn functie hervatten, mits hij zelf voor inkomsten zorgde, die zijn salaris dekte. De administratie was inmiddels, net als de binnenstad van Rotterdam, een puinhoop. Er was geen geld voor nieuwe ballen. Toch organiseerde de besturen van Ajax en Feyenoord in juli/augustus 1945 een dubbele ontmoeting tussen de twee grootmachten. Ajax won in De Kuip met 1-3. Veertien dagen later won Feyenoord in De Meer met dezelfde cijfers. Het enige positieve was, dat er weer gespeeld werd. Het niveau was zeer laag, daar de spelers zeer verzwakt waren en een conditionele achterstand hadden.

In alle geledingen van de bevolking kwamen 'foute lieden' voor, N.S.B.-ers, zo ook onder de leden van de stadionclub. Het bestuur wilde een uitgebreid onderzoek naar deze lieden om hen te kunnen royeren. Voorzitter Kieboom vond dit overbodig, want, stelde hij, die lieden werden  geinterneerd, konden daardoor hun contributie niet betalen en verloren zodoende automatisch hun lidmaatschap.

DE EERSTE KLASSIEKER IN DE EREDIVISIE

Na de invoering van het betaalde voetbal, werd op 11 novemver 1956 na negen jaar weer een Feyenoord – Ajax gespeeld voor 54.000 toeschouwers. Richard Dombi, die het seizoen ervoor Coen Moulijn had laten debuteren, was inmiddels opgevolgd door Jaap van der Leck, die Feyenoord voor het eerst 'droomvoetbal' liet spelen. Feyenoord stond bij rust met 5-0 voor, dat terwijl in het doel bij Ajax toch ene Pieters Graafland stond. De vleugel Schouten – Moulijn splijtte de Ajax-defensie uiteen, waarna er een afgemeten voorzet kwam van Coentje, die rechtsbuiten Daan den Bleijker voor de pauze een hattrick liet scoren. (Huisdichter Phida Wolff stelde, in het huis-aanhuis-blad Het Zuiden, de vraag of de bewegingen van Moulijn, beschreven moesten worden als "wervelende cirkelingen of cirkelende wervelingen. A star was born.)

Henk Schouten en Cor van der Gijp maakten voor rust de andere doelpunten.. Na de pauze vonden Den Bleijker en Van der Gijp nogmaals het net. (Daan den Bleijker scoorde ook het eerste doelpunt voor Feyenoord in het betaalde voetbal.) Wim Onderstal, de doelman van Feyenoord moest 3x vissen. Eindstand 7-3. De basis voor het totaal-voetbal was gelegd, met kort, snel combinatievoetbal. De hand van Richard Dombi was nog steeds zichtbaar.

(Op de tribune bevond zich een jongeman, ene Jorien, afkomstig uit Sliedrecht, (het dorp van de baggeraars) die zijn 13e verjaardag vierde. Vanwege zijn geloof mocht hij op zondag niet naar het voetballen, maar had  toch van zijn verjaardagsgeld een kaartje gekocht. Hij werd die dag gegrepen door het Feyenoord-virus. In 1992 werd hij voorzitter van Feyenoord. De rest is bekend. Vijftig jaar na zijn eerste bezoek aan De Kuip werd hij in december 2006, overgoten met bagger, met dolken van zijn 'beste vrienden' in de rug, voorgoed weggejaagd.)

De volgende dag kopte De Maasbode: DE KLASSIEKER VAN HET WESTEN WEES DE GOEDE RICHTING AAN

Sportredacteur Gerard Patijn, was lyrisch over het vertoonde spel. Drie weken later voerde Feyenoord op Spangen tegen Sparta weer een wervelende show op. Daar werd met 4-0 gewonnen. Cor van der Gijp nam de gehele productie voor zijn rekening. De 17-jarige  rechtsbenige, Cor Veldhoen, debuteerde die dag, waarna hij een serie van 380 wedstrijden voor Feyenoord speelde. (Plus 27x Oranje) Voor aanvang van Sparta – Feyenoord die middag, (regelmatig was de stadsderby  een echte veldslag) riep scheidsrechter Karel van der Meer alle spelers bij zich, gaf hen een waarschuwing, teneinde een schoppartij te voorkomen. 

FEYENOORD-VRIENDEN

Eind jaren vijftig bestond Feyenoord uit een echte vriendenclub. Zelf was ik bevriend met Cor Veldhoen, Wim de Kreek, John Heikamp en Ab Fafie. Van ons eerst verdiende geld kochten wij een Vespa-scooter. Er waren nog geen fastfood-restaurants in Rotterdam, maar het kon regelmatig gebeuren dat wij 's middags verzamelden, waarna wij door de Maastunnel naar 'de stad' raceden, om een aan de Kruiskade gevestigde broodjeszaak, De Turk genaamd, te bezoeken. (Geert Wilders was nog niet geboren) Daar verkocht men harde broodjes tartaar, met ui, voor ons toen een delicatesse.

(Ironisch genoeg, verongelukte, in mei 2008, te Brasschaat de 27-jarige John Heikamp Jr op een Vespa-scooter. De jongeman had een paar maanden tevoren een herenmode-zaak geopend. Heikamp Sr, die gemeenteraadslid was in Kapellen, zet het werk van zijn zoon voort. De reserve-linksbuiten achter Moulijn, staat nu evenals de 72-jarige Coen, dagelijks kleding te verkopen)

Tevens bezochten wij steevast op maandagavond cafe De Kroonkurk, aan het Karel de Stouteplein. De kastelein, Cor Horsten was helemaal bezeten van Feyenoord. De jonge Feyenoordspelers konden zich daar bijna van alles permiteren. Er werd bijvoorbeeld met een strandbal op een bierflesje gemikt dat op een barkruk stond. Wie miste moest een rondje geven.

Ook werden er diverse voetbalhuwelijken gesloten in die tijd. Doelman Wim Onderstal trouwde met de dochter van Guus Brox, in 1963 aangesteld als de eerst betaalde manager. 

Gerard van der Korput huwde Doortje van Diggelen uit de Wilgenweerd. Stopperspil Hans van der Hoek ging naar het stadhuis met de dochter van Siem Heiden, de schaatskampioen, die een zaak in sportartikelen runde aan de Beijerlandselaan, alwaar de Feyenoorders hun voetbalspullen kochten.

(Hans is later ook zo'n sportzaak begonnen)

Siem Heiden kon goed vertellen. Verhalen over zijn wereldrecord op de 5.000 meter, gereden in 1933. (8.19.2, Sven Kramer doet er tegenwoordig ruim twee minuten minder over) Ook vertelde Siem dat hij een ladderzatte Prins Hendrik van de verdrinkingsdood had gered tijdens de winterspelen van 1928 te Sankt Moritz. De prins was in een wak gelopen.

In de begin jaren zestig bezocht de jongeman van het 'zinken kwartje' de MULO aan de Jan Lighartstraat. Die school was, symbolisch genoeg, gebouwd op het voormalig terrein van Feyenoord aan de Kromme Zandweg, hoek Dordtsestraatweg. Leo deed MULO-A taalkant. Ook in die tijd was hij al de koning van de one-liners, toen nog zonder zuchten tussendoor. Na schooltijd kocht hij op de hoek Dordtsestraatweg steevast een zakje patat frites, daarmee is hij onbewust de voorloper van de 'Papatgeneratie' geworden. Die snackbar is inmiddels verdwenen. In dat pand is nu een sexclub gevestigd. Met!  

DE COOLSINGEL BLEEF LEEG

Op maandg 2 oktober 1995 werd Willem van Hanegem ontslagen. In die tijd was ik bevriend met de Kromme. De bewuste avond had ik Willem uren aan de telefoon. Hij was er heilig van overtuigd dat er spelers waren uit zijn selectie, die daags tevoren de wedstrijd tegen P.S.V. uit, bewust hadden laten lopen.

Hans van Vliet, chef sport van Radio Rijnmond, belde mij of ik de volgende ochtend live een column voor de radio wilden doen over dat ontslag. Hierop stelde ik dat de spelers Willem hadden laten zakken. Zij leefden niet als echte profs. Heel Rotterdam wist dat zij nachtenlang in de Baya Beach Club zaten. Verder waren er enkelen die hasj rookten. Zij kochten dat spul bij Cafe Maroc op de Nieuwe Binnenweg, waar zij hun onopvallende knalgele Opel Calibra's op de stoep pleurden. Eentje verwekte een buitenechtelijk kind bij een meisje van zestien jaar. Zijn vriend maakte een triotje met twee meisjes van dezelfde leeftijd. 

Toch was het geen echte vriendenclub, al leek dat zo naar buiten uit. Ik weet deze dingen door collega spelers die mij belden bij dit soort voorvallen. Zo werd John de Wolf eens in de Haagse Alkemadelaan gearresteerd. Hij belde aan bij het huis van Hans Kattenburg waar de recherche bezig was met een onderzoek i.v.m. het witwassen van zwart geld. De Wolf kwam goud kopen en belandde binnen de kortste keren in de cel. Binnen een paar uur kreeg ik het verhaal te horen van een Feyenoord-speler, die bepaald geen vriend was van de stoere verdediger.

Hoe dan ook, de radio-column werd die week enkele malen herhaald. Feyenoord speelde donderdags al weer tegen De Graafschap, waarbij op Radio Rijnmond tot vervelens toe die column te horen was.

In het weekend belde Jorien van den Herik met het verzoek om dinsdags voor de gehele selectie verantwoording af te leggen. Eenmaal in het spelershome was de sfeer zeer grimmig. De heertjes waren zeer boos op mij. Daar de aanval nog steeds de beste verdediging is, begon ik details te spuien over hun hoeren en snoeren, blowen en buitenechtelijke relaties. Bovendien vroeg ik of zij nog voorkeur hadden in welk blad dit verhaal moest veschijnen.

Op de achterste rij zat Jorien van den Herik met een grijns, van oor tot oor, op zijn gezicht. Deze gebeurtenis werd niet vermeld in het boek "De Coolsingel bleef leeg". Hugo Borst beschreef minutieus wat er iedere dag gebeurde rond Feyenoord. Wel stond er een stukje van de bewuste column in het boek. Niet de gehele column. (Willem van Hanegem belde mij om de tekst af te drukken, die wilde hij in laten lijsten) Wel was er een heel hoofdstuk gewijd aan Aad Veerman, die niets met Feyenoord heeft, doch alles met Excelsior. Veerman schuift goed voor publiciteit, daar hij daarmee zijn speelautomatenbedrijf promoot. Dat boek van Hugo kreeg al subsidie! Nee, een columnist die voor een complete selectie verantwoording moet afleggen is niet de moeite van het vermelden waard…

Toch kostte deze affaire mij de kop, als columnist dan. Op 4 april '96 speelde Feyenoord in Wenen tegen Rapid Wien. Daags tevoren zat Hans van Vliet met Ronald Koeman en Peter Bosz op een terras. De heren stelde dat zolang enen Kroon columnist was bij Radio Rijnmond, zij niet meer beschikbaar waren voor interviews, en dat in het Wenen van Dombi en Happel, of all places, de bakermat van het combinatievoetbal. Hans liet de beslissing aan mij over. Ik stopte terwille van de radio luisteraar. 

KUIPVREES

Bij 'kuipvrees' moet ik denken aan kleuters die niet in bad durven.  Vlak na de oorlog hadden veel huizen nog geen douche. De mensen wasten zich in een teil of tobbe.

Het woord 'kuipvrees' valt de laatste tijd nog wel eens in een voetbalpraatprogramma. Toch is het niet nieuw dat een voetballer moeite heeft met het spelen in de imposante voetbaltempel.

Zoals hierboven vermeld, kreeg Ajax-doelman Eddy Pieters Graafland op 11-11-'56 zeven doelpunten achter de oren bij zijn eerste bezoek aan De Kuip. Twee jaar later werd hij voor het recordbedrag in die tijd van fl 134.000 door Feyenoord aangetrokken. Op 5 april 1958 stond er weer een Feyenoord – Ajax op het programma. De reserve-keeper Bram Panman had een dag tevoren zijn 21e verjaardag gevierd. Hij wandelde op zondagmorgen rustig naar het stadion, op enkele minuten lopen van zijn huis. Eenmaal in de kleedkamer hoorde hij een paar minuten voor aanvang, dat Eddy Pieters Graafland niet durfde te spelen tegen zijn oude club.

Ajax o.a. met Bobby Haarms en Piet van der Kuil won met 5-0. Panman vertelde mij onlangs: "De NOS was voor het eerst met een camera aanwezig. Ik heb die beelden nog. Gerard Kerkum en Jo Walhout verdedigden als schooljongens op een Paastoernooi, maar ik kreeg de schuld…"

Voordat Pieters Graafland werd aangetrokken, heeft Feyenoord nog het idee gehad om Oranje doelman Piet Kraak, die al een eind in de dertig was, aan te trekken, teneinde de jeugdige Feyenoord-keepers op te leiden. In die tijd liepen er Panman, Onderstal, en Van Pelt rond. Kraak was zelfs al twee jaar gestopt. Hij exploiteerde, in die tijd, een hotel in Zierikzee. 

(Feyenoord heeft later ooknog keepers gehad, met de namen Kutterink en Geilman. Die gaan nu door het leven als Kuyterink en Gildeman, waarom zij hun naam lieten veranderen, laat zich raden.)

TEN ONDER AAN LIEFDE VOOR FEYENOORD

Het Feyenoord-virus kan vreemde dingen doen met mensen. In de jaren tachtig van de vorige eeuw, liep er bij Feyenoord een gefortuneerde  joodse man rond. Hij had zijn fortuin met de hasj-handel vergaard, zogezegd een hasj-stikke goeie zakeman.

Barney Sanders nodigde regelmatig de voltallige selectie uit voor etentjes in de duurste restaurants. In die tijd speelden Ivan Nielsen en Simon Tahamata voor Feyenoord. Zij dreigden te verkassen naar andere clubs. Teneinde dat te voorkomen, schoof Sanders hen ieder fl. 100.000 toe. Zelf zat hij, gekleed in een dure bontjas, op de eretribune, dromend ooit voorzitter van de club te worden.

In 1985 kwam Tscheu La Ling naar Feyenoord. Op een dag kreeg Sanders bezoek van Ling en Willem van Hanegem. Ling wilde fl. 150.000 lenen. De Kromme stond borg. Ling kreeg zijn geld.

Barney Sanders werd in Duitsland gearresteerd en stierf in zijn cel (20-8-1988) Daar ik de weduwe goed ken, verzocht zij mij contact op te nemen met Ling en Van Hanegem, daar zij nooit een stuiver heeft teruggezien en berooid is achtergegebleven. 

Ik heb contact gezocht met Van Hanegem, vele malen per email, met het verzoek om mij terug te bellen. Voorheen spraken wij elkaar enkele malen per week. Nooit meer iets vernomen van Willem, die tegenwoordig Marokkaanse huisvrienden heeft. Ling verklaarde dat hij die lening had terugbetaald. Hierop verzocht ik hem een betalingsbewijs te tonen. Ik kreeg slechts een fax met de mededeling, dat het beslag bij het spelerspensioenfonds in Gouda, was opgeheven. Echter geen betalingsbewijs. De weduwe Sanders heeft nooit een stuiver teruggezien. Waarin twee sporthelden groot kunnen zijn…

HET FEYENOORD-VIRUS.

Eenmaal besmet met het Feyenoord-virus, is men gedoemd de rest van zijn leven met het wel en wee van de club te leven. De laatste jaren zijn de resultaten niet om over naar huis te schrijven, De club wordt bestuurd door grijze muizen, geen echte Feyenoorders. Het doet mij doen aan het programma; 'Amateurs zetten hun beste beentje voor'. Men heeft de mond vol over de 'clubcultuur'  bewaken, terwijl men komend van elders, niet weet wat die cultuur behelst. Zwaaiend met een beleidsplan worden er spelers aangetroken, waarvan de houdbaarheidsdatum bijna is verstreken. die elders hun bankrekeningen hebben gespekt. Hun exorbitante salarissen verhogen slechts de schulden die Feyenoord al jaren heeft. Bovendien brengen zij geen sportieve successen. Wellicht kunnen Leo 'zinken kwartje' Beenhakker en Supermaio het tij keren. Nogmaals: "Feyenoord-supporter ben je nu eenmaal niet voor de lol".

De kas is leeg, maar De Kuip blijft gevuld. Het Feyenoord-virus is resistent. Daar hebben de virologen o.l.v. Ab Osterhaus, nog geen vaccin voor kunnen ontdekken…

http://www.ad.nl/static/FOTO/pe/5/4/13/media_l_130003.jpg?20100419125432

"Goeie Kroniek."

 http://www.gelderlander.nl/multimedia/archive/01265/Coen_Moulijn_in_br_1265653b.jpg

De afbeelding “http://images2-telegraaf.nl/multimedia/archive/00033/johan_derksen_33885i.jpg” kan niet worden weergegeven, omdat hij fouten bevat.

EEN SIGARENROKER IS GEEN ONRUSTSTOKER!

Volgende pagina »

De Kroniek Van Lex Kroon is proudly powered by Computerhome Vlaardingen